سپاهان بازی را داشت، تراکتور سه امتیاز را
به گزارش خبرنگار تابناک از استان اصفهان، سپاهان در شرایطی مقابل تراکتور تن به شکست ۲ بر صفر داد که بخش قابل توجهی از مسابقه را با هدف کنترل جریان بازی پشت سر گذاشت، اما در نهایت نتوانست برتری نسبی خود را به گل و نتیجه تبدیل کند. شاگردان محرم نویدکیا در نیمه اول موقعیتهایی داشتند و حتی ضربه امید نورافکن به تیر دروازه تراکتور برخورد کرد، اما هرچه مسابقه جلوتر رفت، حملات سپاهان از تنوع و اثرگذاری لازم فاصله گرفت و تیم مقابل توانست با حفظ نظم دفاعی، راههای نفوذ را مسدود کند.
تراکتور در سوی مقابل، فوتبال متفاوتی را به نمایش گذاشت؛ تیمی که به جای اصرار بر مالکیت، تمرکز خود را روی کنترل فضا، حفظ فاصله خطوط و استفاده از فرصتهای ایجادشده گذاشته بود. همین تفاوت در رویکرد دو تیم باعث شد مسابقه تا دقایق پایانی همچنان متعادل باقی بماند. سپاهان در ساختن موقعیت مشکل جدی نداشت، اما در برابر دفاع فشرده تراکتور نتوانست راهکار تازهای پیدا کند و حملاتش به مرور قابل پیشبینیتر شد.
در واقع مشکل سپاهان فقط گل نزدن نبود، بلکه نداشتن تنوع کافی در فاز هجومی بود. این تیم زمانی خطرناکتر به نظر میرسید که بازی باز بود و فضا برای حرکت مهاجمان و هافبکها وجود داشت، اما وقتی تراکتور عقبتر قرار گرفت و فضاها را بست، سپاهان نتوانست با تغییر ریتم، استفاده بهتر از کنارهها یا حرکات متنوعتر در یکسوم پایانی، ساختار دفاعی حریف را از شکل خارج کند. این مسئله برای تیمی که هدفش حضور در جمع مدعیان است، میتواند یک هشدار جدی باشد؛ چرا که در طول یک فصل، سپاهان بارها با حریفانی مواجه خواهد شد که اولویتشان بستن فضاها و بازی در انتقال است.
نقطه تعیینکننده مسابقه اما در دقایق پایانی رقم خورد. تا پیش از گل اول، سپاهان همچنان شانس رسیدن به نتیجه را داشت و حتی تساوی میتوانست حاصل منطقی جریان بازی باشد، اما گل حسینزاده در دقیقه ۸۵ شرایط را کاملاً تغییر داد. مهاجم تراکتور با یک ضربه از پشت محوطه و البته اشتباه سیدحسین حسینی، قفل بازی را باز کرد. پس از آن، سپاهان برای جبران نتیجه ناچار شد با نفرات بیشتری جلو برود و همین مسئله فضای بیشتری در اختیار تراکتور قرار داد؛ فضایی که تیم تبریزی خیلی زود از آن استفاده کرد و حسینزاده با فرار پشت مدافعان گل دوم را به ثمر رساند.
این بخش از مسابقه شاید مهمترین نکته برای سپاهان باشد. تیم نویدکیا بعد از دریافت گل اول نتوانست تعادل خود را حفظ کند و برای رسیدن سریع به گل تساوی، ساختار دفاعیاش را بیش از اندازه باز کرد. در چنین مسابقاتی، یک تیم مدعی باید حتی در شرایط عقب افتادن هم بتواند بازی را مدیریت کند و اجازه ندهد یک گل، به فاصله چند دقیقه تبدیل به شکست دو گله شود. سپاهان اینجا بیش از آنکه از نظر فنی شکست بخورد، از نظر مدیریت لحظههای حساس بازی آسیب دید.
در مقابل، حسینزاده یکی از مهمترین تفاوتهای دو تیم بود. دو گل او با دو شیوه متفاوت به ثمر رسید؛ گل نخست حاصل شوت و توانایی فردی بود و گل دوم نتیجه استفاده از فضای پشت خط دفاع سپاهان. این یعنی تراکتور فقط منتظر اشتباه حریف نماند، بلکه توانست اشتباهات ایجادشده را با کیفیت فردی و تصمیمگیری درست به گل تبدیل کند. به همین دلیل، پیروزی تراکتور را نمیتوان تنها حاصل ضعف سپاهان دانست؛ تیم تبریزی در لحظاتی که باید تصمیم نهایی را میگرفت، دقت و کیفیت بیشتری داشت.
برای سپاهان اما این شکست میتواند فراتر از یک باخت در هفته دوم باشد. شکست مقابل یک رقیب مستقیم، آن هم در شرایطی که تیم در بخشهایی از مسابقه عملکرد قابل قبولی داشت، بار دیگر مسئله عملکرد سپاهان در بازیهای بزرگ را مطرح میکند. اگر این تیم میخواهد در پایان فصل مدعی جدی قهرمانی باشد، باید بتواند کیفیت بازی خود را در مسابقات حساس به نتیجه تبدیل کند. کنترل مسابقه، مالکیت و خلق موقعیت زمانی ارزشمند است که در نهایت روی تابلوی نتیجه هم دیده شود.
تراکتور اما از نقش جهان با یک پیروزی مهم خارج شد؛ بردی که علاوه بر سه امتیاز، میتواند از نظر ذهنی نیز برای تیم جواد نکونام اهمیت زیادی داشته باشد. این تیم نشان داد برای پیروزی در مسابقات بزرگ الزاماً نیازی به تسلط بر تمام دقایق بازی ندارد و میتواند با حفظ ساختار، صبر و استفاده دقیق از لحظهها به نتیجه برسد. اگر سپاهان از این بازی یک هشدار جدی دریافت کرد، تراکتور در مقابل این پیام را فرستاد که برای بردن بازیهای بزرگ، گاهی کافی است بهتر از حریف لحظههای تعیینکننده را مدیریت کنید.